Kocht Jensen eindelijk "Chinees"?
Jensen Huang gaf een affaire toe en binnen enkele dagen ging het over nationale veiligheid en loyaliteit. Jun Jiang over waarom een zakelijk standpunt geen kwestie van loyaliteit mag worden. Met een film in het Nederlands, Engels en Chinees.
Door Jun Jiang
Zondag 8 november 2026. Nvidia-oprichter Jensen Huang stuurde een brief naar alle medewerkers. Hij gaf toe dat hij zijn vrouw ontrouw was geweest en bood zijn excuses aan aan zijn gezin, zijn personeel, de raad van bestuur en de aandeelhouders. Dezelfde dag kondigde de raad van bestuur van Nvidia een onafhankelijk onderzoek aan. Een dag later zakte het aandeel van Nvidia met zo'n 8 procent.
De wereld was verbijsterd. Mijn eerste reactie was geen verbazing. Het was onbegrip. Sinds wanneer is de affaire van een miljardair nieuws? En sinds wanneer is je vrouw bedriegen een kwestie van Amerikaanse nationale veiligheid?
De film 09:19
Het artikel als animatiefilm, voorgelezen door een AI-stem. De film bestaat ook in het Engels en het Chinees.
Geen bekentenis. Een gecontroleerde amputatie.
Laat ons één ding duidelijk stellen: Jensen Huang kwam niet "plots" of "uit vrije wil" naar buiten.
Al een week eerder schreef The New York Times over zijn nauwe band met een Chinese zakenvrouw, en eerder had hij een affaire ontkend. Op vrijdagavond 7 november meldden verschillende media dat de twee een romantische relatie hadden. Tegelijk eiste een groep Republikeinse commissievoorzitters uit het Huis van Afgevaardigden dat hij hen zou inlichten over die relatie en over hoe Nvidia gevoelige informatie beschermt.
Deze excuusbrief was dus geen gewetensdaad. Het was een nauwkeurige berekening: in plaats van anderen het verhaal laag voor laag te laten afpellen, geef je eerst het minst schadelijke deel toe, de affaire. Door toe te geven dat hij zijn vrouw ontrouw was, sneed hij de suggestie af dat hij zijn land ontrouw was geweest. Je offert de arm op om het lichaam te redden.
Het echte probleem is niet de affaire
De vrouw is Alice Huang (Huang Le), geen familie van Jensen, een voormalig topkaderlid van Megaspeed, een datacenterbedrijf uit Singapore. Megaspeed is een klant van Nvidia die ervan beschuldigd wordt geavanceerde chips naar China te hebben helpen sluizen, in strijd met de Amerikaanse exportregels. Nvidia zegt dat het die beschuldigingen vorig jaar zelf onderzocht heeft en ongegrond vond.
Op basis van anonieme bronnen die over de inlichtingen gebrieft werden, meldt The New York Times dat Amerikaanse diensten concludeerden dat ze een bron was van het Chinese ministerie van Staatsveiligheid, dat ze ongeveer een jaar in de gaten werd gehouden, en dat president Trump al lang geleden ingelicht was maar niets deed. De Chinese regering ontkent de beschuldigingen. Tot nu toe is er geen publiek bewijs opgedoken waarmee die spionageclaims onafhankelijk te controleren zijn.
Ze wisten het een jaar geleden al. Een jaar lang gebeurde er niets. Waarom dan nu?
Kijk naar de timing, maar volg niet maar één draad
Op 3 november leden de Republikeinen van Trump een zware nederlaag bij de Amerikaanse tussentijdse verkiezingen, en de Democraten wonnen beide kamers van het Congres. Vijf dagen later bekende Jensen Huang en opende de raad van bestuur zijn onderzoek. Velen zullen meteen de voor de hand liggende conclusie trekken: dit is een politieke afrekening na de verkiezingen.
Zo zie ik het niet. De beschuldigingen verschenen op 29 oktober, vóór de verkiezingen. Wie een briefing eiste, waren Republikeinen. En minister van Buitenlandse Zaken Marco Rubio zou hoge regeringsfunctionarissen al gewaarschuwd hebben voor die relatie.
Dit is geen partijpolitieke afrekening. Het is iets zorgwekkenders: over "chips staan gelijk aan nationale veiligheid" zijn de twee Amerikaanse partijen het niet langer oneens. Waar Jensen Huang op rekende, was zijn persoonlijke band met het Witte Huis. Zodra nationale veiligheid een consensus over de partijen heen wordt, is een persoonlijke band geen schild meer.
Wie is Jensen Huang?
Geboren in Taiwan en opgegroeid in de Verenigde Staten richtte hij Nvidia op in 1993, en in 33 jaar maakte hij van een bedrijf in grafische kaarten een van de belangrijkste bedrijven van het AI-tijdperk. Hij is Chinees-Amerikaans, en een van de opvallendste succesverhalen van Amerikaanse innovatie.
Hij pleit al jaren publiek dat de VS Nvidia meer chips aan China moeten laten verkopen. Zijn redenering is eenvoudig: als je niet verkoopt, bouwt China sneller eigen vervangers, en Amerikaanse bedrijven op lange termijn weghouden van de Chinese markt dient misschien helemaal niet de Amerikaanse belangen.
Het probleem is dat Washington geavanceerde AI-chips nu als strategisch nationaal bezit beschouwt. Kunnen de belangen van een ondernemer die in wereldmarkten denkt en van een staat die geopolitiek voorop zet, voor altijd gelijklopen?
Het scherpste tegenargument, en mijn antwoord
Volgens The New York Times was een van de doelen van Alice Huang om ervoor te ijveren dat de geavanceerde chips van Nvidia in China beschikbaar zouden worden. Dat komt toevallig overeen met het publieke standpunt van Jensen Huang. Critici zullen zeggen: daar is je bewijs.
Maar denk eens na over waar die logica toe leidt. Als "pleiten voor chipverkoop aan China" op zich al gelezen kan worden als een teken dat je gecompromitteerd bent, dan wordt elke Amerikaanse topman die tegen exportcontroles is, en elke aandeelhouder die de Chinese markt wil houden, een verdachte. Een zakelijk standpunt wordt herschreven tot een kwestie van loyaliteit. Of het standpunt van Jensen Huang juist is, staat open voor debat. Of hij ooit geheimen lekte, is een kwestie van bewijs. Die twee mogen we niet door elkaar halen.
Wie heeft de deal het meest nodig?
Kijk nu naar de realiteit van de chiphandel tussen de VS en China. De VS beperken de export van geavanceerde chips, en China houdt op zijn beurt de invoer van Nvidia-chips tegen. Reuters meldde begin november dat zo'n 600.000 Nvidia H200-chips in Hongkong liggen te wachten tot Beijing grootschalige invoer goedkeurt.
China is de koper, Nvidia is de verkoper. China heeft natuurlijk rekenkracht nodig, maar wie op de voorraad zit, wil het liefst verkopen. Dat is gewoon zakelijk gezond verstand. China is niet langer een markt die wacht tot Amerika chips uitdeelt.
Dus als iemand op LinkedIn verklaart dat dit wel een "honey trap" moet zijn, zorgvuldig opgezet door Beijing om de technologie van Nvidia te stelen, wil ik alleen vragen: waarom is de eerste verklaring altijd een Chinees complot, telkens als China erbij betrokken is? Wie heeft er baat bij als de geloofwaardigheid van Jensen Huang schade lijdt? Wie wil de Chinese verkoopstrategie van Nvidia veranderen? Als de macht van Jensen Huang verzwakt, wiens invloed groeit dan?
Die vragen stellen betekent niet dat ik beweer dat iemand dit in scène zette. Maar één verhaal aanvaarden zonder de belangen erachter te bestuderen, is geen politieke analyse. Het is partij kiezen.
Waarom "Koop Chinees"?
Het Chinese internet reageerde op dit verhaal in een heel ander register. Sommigen plakten foto's van techmagnaten met Chinese vrouwen aan elkaar en grapten dat de reuzen van Silicon Valley Chinese vrouwen nooit kunnen weerstaan. Anderen grapten dat de Ouwe Huang eindelijk voor een "binnenlands product" had gekozen. Vandaar de titel van vandaag.
Maar ik zette er een vraagteken achter, want de grap zelf verdient bezinning. Westerse commentatoren noemen haar een "honey trap", het Chinese internet noemt haar een "binnenlands product". De twee kanten lijken tegengesteld, maar ze doen precies hetzelfde: ze maken van een vrouw een werktuig. De ene kant noemt haar een wapen, de andere een koopwaar, en niemand behandelt haar als een mens. Of ze echt voor de Chinese inlichtingendienst werkte, moet bewijs uitmaken, niet haar nationaliteit of haar geslacht.
Wat me echt zorgen baart
Waar deze affaire me aan doet denken, is niet hoe charmant Chinese vrouwen zijn. Het is de toekomst van Chinees-Amerikaanse techleiders. Dat zijn mensen die in Amerika gestudeerd hebben, er bedrijven bouwden, banen schiepen, belastingen betaalden en enorm bijdroegen aan de Amerikaanse technologische vooruitgang. Jensen Huang is de meest uitblinkende van hen.
Nu de technologiestrijd tussen de VS en China scherper wordt, zal een Amerikaanse ondernemer met Chinese roots en gewone zakelijke banden met China dan steeds makkelijker zijn loyaliteit in vraag gesteld zien? En zo ja, kan Amerika dan nog altijd het beste talent ter wereld aantrekken, zoals het dat vroeger deed?
Ik geloof niet dat Jensen Huang voorbestemd is om Nvidia te verliezen. De raad van bestuur zegt dat er momenteel geen reden is om aan te nemen dat de nationale veiligheid of bedrijfsgeheimen in gevaar kwamen, en Nvidia zegt dat hij CEO blijft. Ik heb ook geen bewijs gezien van een systematische zuivering van Chinees-Amerikaanse bedrijfsleiders.
Maar je kunt van Amerika houden en toch zaken willen doen met China. Commerciële samenwerking mag niet automatisch gelijkstaan aan politiek verraad. Nationale veiligheid is natuurlijk belangrijk, maar zodra de grenzen ervan onbeperkt uitdijen, blijft de schade niet beperkt tot één ondernemer. Ze treft het hele innovatieklimaat van een land.
Tot slot
De affaire van Jensen Huang is zijn persoonlijke verantwoordelijkheid. Of er echte inlichtingenactiviteit was, is een kwestie van bewijs. Waar ik om geef, was nooit voor wie de Ouwe Huang viel. Het is dit: als zakenleven, technologie, kapitaal en politieke macht frontaal botsen, wie beslist dan echt over het lot van een ondernemer? Ik blijf het volgen.
Bronnen bij de feiten in dit artikel
- Reuters, 5 november 2026: ongeveer 600.000 Nvidia H200-chips wachten in Hongkong (via The Standard)
- NPR, 8 november 2026: de brief aan de medewerkers en het onderzoek van de raad van bestuur
- Investing.com, 9 november 2026: het aandeel zakte tijdens de dag tot 8 procent
- Taiwan News: de brief van drie Republikeinse commissievoorzitters
- AP via PBS: China ontkent de beschuldigingen
